“Je moet gewoon een beetje een dikkere huid kweken”
Ook weleens tegen jou gezegd? Als je geraakt werd door iets op het werk of in het algemeen?
Die olifantshuid heb ik heel lang geprobeerd mezelf aan te meten, gewoon om dingen me niet zo erg te laten raken. ‘Ik ben ook zo’n zwakke, sullige Jopie’, dacht ik dan. Veel te gevoelig. Met een dikkere huid kom je er wèl. Kan je zelf ook een grote bek opentrekken, je werk van je afschuiven, het knopje omzetten en een dikke vinger geven naar je werk/omgeving/team. Lekker toch!
Weet je, whatever the reason: fuck deze mindfuck van ‘je moet gewoon een dikkere huid kweken’:
- als je geraakt wordt, is er iets aan de hand;
- als je daarvoor gaat staan, is dat helemaal ok;
- als je daardoor misschien niet op de juiste plek zit, helemaal prima (wegwezen daar waar je bent).
De ‘je moet gewoon een dikke huid kweken’ mentaliteit houdt misschien wel een vervelende cultuur in stand. Faciliteert die collega die alles over de schutting dumpt. Of een straatje schoonveegt (9 van de 10 keer naar jouw straatje). Of misschien past de functie, rol of branche je gewoonweg niet als Assepoesters muiltje.
Dus aan alle lieve mensen zònder dikke huid: speak up! Blijf dicht bij jezelf en koester je eigen, gevoelige energie.
If a flower doesn’t grow, don’t change the flower. Change its environment.