Pfoeh, ik heb ècht genoten van de documentaire van WHAM! die nu te zien is op Netflix. Niet alleen omdat ik als jonge lady zeker wel los ging in ‘de top-40-zaal’ van Hollywood in Rotterdam in de zero’s, waar Wake me up before you go go steevast langskwam en m’n voetjes van de vloer kreeg. Ik had altijd al een zwak voor WHAM!, ook een beetje omdat het er allemaal echt té slecht uit zag. De haarkapsels, de outfits, de dansjes. Dat het er niet uitzag, beaamden de mannen in de docu zelf ook en dat WHAM! zoveel zelfspot had wist ik nog niet. Love it!
Deze zin van de WHAM! rap (Enjoy What You Do) blijft maar in m’n hoofd spoken. Want was WHAM! daar niet al heel vroeg met werkgeluk bezig? Zeggen ze eigenlijk ook niet dat je gewoon meer bent dan je baan en dat je moet kiezen voor wat je het meest gelukkig maakt?
Anyway, mijn grootste ‘learnings’ die ik uit de WHAM! documentaire haalde (náást dat het gewoon een superleuke trip down memory lane is met kneitergoede muziek):
✔️ WHAM! begon als een oprechte vriendschap. Belangrijkste doel van de bandleden? Just fun! De rest maakte de heren eigenlijk niet zoveel uit. Samen lekker veel lol maken dus en alles komt goed.
✔️ Soms ontstaan goeie dingen per toeval: Wake me up before you go go begon als een foutje in een zin die George voor Andrew achter liet op de deur. Lekker omdenken dus en het leverde ze een mega hit op.
✔️ George zegt dat hij de liedjes ‘ontvangt’ als een soort ‘energieën die er al zijn, maar die ineens op hun plek vallen. Goed openstaan voor wat er zich afspeelt, jezelf kwetsbaar durven opstellen zijn prima leiderschapskwaliteiten, niet alleen voor liedjesschrijvers.
✔️Ze kregen véél afwijzingen. Ze werden met hun beste liedjes veel weggestuurd bij grote platenbonzen (ondanks dat Club Tropicana al op hun eerste zelf geproduceerde bandje stond). Ondanks dat dat steeds verwoestend was voor hun ego, vonden ze weer de moed om door te gaan. Dat getuigt dus van een flinke portie passie en veerkracht.
✔️ En de mooiste: Toen ‘Yog’ zich steeds meer ontwikkelde tot George Michael als solo-artiest, liet Andrew het gewoon gebeuren. Uit luiheid? Uit verveling? Gewoon, omdat ‘ie iet mee kon op zijn ‘niveau’? Die laatste misschien nog een klein beetje, maar wat ik er zo mooi aan vond: Andrew zag het enorme talent in zijn beste vriend en gaf hem de vrijheid. Hij gunde hem totaal de volledige ruimte om zichzelf te mogen zijn en ontwikkelen, ook al betekende dat het einde van WHAM!. Wàt een leiderschap van een artiest die in WHAM! ook wel onderbelicht is gebleven. Beide heren erkennen elkaars krachten en zwaktes en geven volledig ruimte én eer aan elkaars talenten.
Zo zie je: leren over werkgeluk en leiderschap kan gewoon ook met een docu over een ontzettend fijne band uit de 80’s. Echt een aanrader als je vanavond op de bank ploft!
Het is trouwens een beetje komkommer- en vakantietijd: heb jij nog mooie tips voor mij die ik niet mag missen? Let me know!