Op mijn vakantie in Tenerife kreeg ik me toch een partij een spiegel voorgehouden door mijn zoontje Quin. Of eerder een flink koekje van eigen deeg.
Om Quin te motiveren om een keer van een àndere glijbaan te gaan die hij eng vond (lees: exact dezelfde glijbaan waar ‘ie 300 keer van af was gegaan, maar dan in een andere kleur), zei ik wat hier als titel staat. Want als je iets doet wat je eng vindt, verdien je iets extra’s toch? Het is echt super dapper, je grenzen verleggen. Dat vinden we over het algemeen heel mooi. Kom je lekker ver mee, over die grens heen gaan.
En vanuit mijn eigen perspectief had ik het bij die gele glijbaan gewoon hé-le-maal gehad.
Maar hij durfde niet. Jammer hoor.
Twee dagen later waren we in een waterpretpark met ‘The Tower of Power’: een glijbaan van 28 meter hoog waar je door een aquarium met haaien schiet. Mijn man zei: ‘Nou, daar durft mam echt nooit vanaf hoor!’, waarop Quin zei: ‘Mama, als jij van de Tower of Power gaat, dan krijg je een lolly!’
Zo. Challenge accepted.
Nou is een lolly voor mij niet echt een incentive om me 28 meter van een glijbaan te laten storten, maar een zoon die trots is en mij ‘de stoerste mam van de wereld’ zou vinden wel.
En dus liep ik naar The Tower of Power. Ik ging natuurlijk van die glijbaan. Laten zien dat je angst overwinnen super tof is, dat je alles kan doen wat je wilt! Ook al durf je niet. Wat een voorbeeld zou ik zijn!
Toen ik zo’n 10 man en vrouw, dik en dun, jong en oud van de Tower of Power had zien storten (ik had even fysiek bewijs nodig dat je er niet aan zou overlijden of er ledematen door de snelheid afgescheurd zouden worden) ging ik ook. Fier liep ik naar de trap toe. Kom maar hoek van bijna 90° en haaientank waar je doorheen schiet! Ik ging dit natuurlijk ‘gewoon even doen’!
En na slechts 3 stappen gebeurde het: m’n hele lichaam verzette zich tegen deze actie. Ik voelde aan alles I.gotta.get.out.of.here!
Dus ging ik terug. Super teleurgesteld in mezelf, want:
- Niet de dapperste mam van de wereld;
- Niet een ‘fantastische experience en adrenaline kick’ rijker, en misschien nog wel het ergste;
- Er zijn grenzen waar je soms niet overheen kan.
Wat een loser voelde ik me… maar even later een fantastisch inzicht rijker.
Want o, wat vinden we het mooi om lekker over je grens te gaan in deze maatschappij en die te verleggen voor eeuwige roem, meer geld, die ene opdracht, die titel achter je naam, status, om de ander te pleasen… Of een lolly. Maar vervolgens is de halve maatschappij burnout, omdat we zo lekker veel over onze grenzen zijn gegaan. Sterker nog: het is voor velen op een gegeven moment een zoektocht om de grens in jezelf eerst te voelen, je ervan bewust te worden dat je überhaupt grenzen hèbt, laat staan die aan te geven.
En dus zei ik tegen Quin: ‘Mam heeft er goed over nagedacht en ik vind het gewoon veel te eng om van The Tower of Power te gaan. Misschien durf ik het ooit, maar vandaag niet. En dat is ok. Dan maar geen lolly!’.
Ik hoop dat ik ‘m daarmee net zo’n waardevolle les meegaf als ik zelf kreeg.
Lieve mensen, wat ik wil zeggen is: het kàn supertof zijn om over je grenzen te gaan of angsten te overwinnen. Echt, applausje voor jezelf, ik ben je cheerleader!
Maar een grens aanvoelen en die aangeven is oprecht even prachtig.